Magdalena Samozwaniec – o życiu pierwszej damy polskiej satyry

Magdalena Samozwaniec to tak na prawdę pseudonim literacki. W rzeczywistości pisarka nazywała się Magdalena Anna z domu Kossak, primo voto Starzewska, secundo voto Niewidomska. Urodziła się 26 lipca 1894 roku w Krakowie, zmarła 20 października 1972 w Warszawie.

Patrząc na drzewo genealogiczne pisarki, nie w sposób odnieść wrażenie, że musiała być utalentowana. Można powiedzieć wręcz, że była obciążona genetycznie. Wnuczka Juliusza Kossaka, córka Wojciecha Kossaka. Jej bratem był Jerzy Kossak, a siostrą Maria Pawlikowska-Jasnorzewska.

Początkowo pobierała naukę w domu. Później zaczęła uczęszczać do Szkoły Sztuk Pięknych im. Marii Niedzielskiej. Biegle posługiwała się niemieckim, angielskim i francuskim.

Została pochowana na cmentarzu na Powązkach w Warszawie.

Share This:

Jan Kaczkowski – biografia

Jan Kaczkowski urodził się 19.07.1977 roku w Gdyni, natomiast zmarł 28.03.2016 roku w Sopocie, gdzie dorastał i uczył się w Środowiskowym Liceum Ogólnokształcącym.

Następnie, po zdaniu matury w 1996 roku, kontynuował edukację na studiach filozoficzno-teologicznych w Gdańskim Seminarium Duchownym. W 2002 roku ukończył naukę z magisterium z teologii i jeszcze w tym samym roku, 15 czerwca, otrzymał święcenia prezbiteriatu. Po święceniach został on inkardynowany do Archidiecezji Gdańskiej.

Za życia był przede wszystkim duchownym rzymskokatolickim, jednak odznaczył się również jako prezbiter, doktor nauk teologicznych, bioetyk oraz organizator i dyrektor Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio.

Udało mu się osiągnąć tak wiele dzięki nieustannemu pogłębianiu wiedzy i nie spoczywaniu na laurach.

Już w kilka lat później, bo w 2007 roku, zdobył tytuł doktora nauk teologicznych (Uniwersytet Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie). Jego praca nosiła tytuł: Godność człowieka umierającego a pomoc osobom w stanie terminalnym – studium teologiczno-moralne. Natomiast już rok później miał na swoim koncie kolejne ukończone studia podyplomowe, ale tym razem z bioetyki (Uniwersytet Papieski Jana Pawła II w Krakowie). Dzięki temu później mógł przygotowywać programy szkoleniowe z zakresu bioetyki chrześcijańskiej. Niejednokrotnie organizował on warsztaty dotyczące komunikacji oraz etyki w medycynie (znane pod nazwą Aeropag Etyczny) skierowane do studentów prawa i medycyny.

W międzyczasie również nie próżnował, robił wręcz wiele czasochłonnych rzeczy na raz. Między innymi od 2002 do 2007 roku miał przyjemność pracować jako wikariusz w parafii Świętych Apostołów Piotra i Pawła w Pucku (tam również, w 2004 roku stał się jednym z założycieli Puckiego Hospicjum Domowego). Po tym czasie, mimo że został zwolniony ze swoich obowiązków, wciąż udzielał się w parafii jako pomoc duszpasterska. Został wtedy kapelanem domu pomocy społecznej i szpitala w Pucku. Ponadto w latach 2004-2011 dodatkowo pełnił rolę katechety w Zespole Szkół Ponadgimnazjalnych (Rzucew) oraz w Liceum Ogólnokształcącym w Pucku. Nim skończył pracę jako nauczyciel religii, dzięki swojemu doświadczeniu i wiedzy, od 2010 roku wykładał bioetykę w Toruniu na Uniwersytecie im. Mikołaja Kopernika. Od 2007 do 2009 roku miał przyjemność koordynować prace budowy Puckiego Hospicjum pw. św. Ojca Pio, aby na koniec zostać nie tylko jego dyrektorem, ale również prezesem zarządu. W ramach wolontariatu najchętniej angażował w pomoc innym osoby skazane oraz tzw. trudną młodzież.

Za swoje dokonania zdobył wiele zasłużonych odznaczeń i wyróżnień, a między innymi: Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski od prezydenta RP Bronisława Komorowskiego (11.04.2012), medal Curate Infirmos od Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia, czy też tytuł honorowego obywatela Pucka.

Ten człowiek walczył nie tylko o innych, ale również o siebie. Już od urodzenia miał problemy zdrowotne, a mianowicie lewostronny niedowład oraz sporą wadę wzroku. Chorował również na nowotwór nerki i glejaka mózgu. Z rakiem udało mu się wygrać.

Ciekawostką jest to, że Jan Kaszczkowski udzielał się również w Internecie. Na portalu Boska TV publikował swoje filmy, był vlogerem.

Swoją postawą wobec innych oraz walką o własne życie, zainspirował wiele osób. Na podstawie jego historii i przeprowadzonych wywiadów powstały takie książki jak Szału nie ma, jest rak (wydawnictwo Więź, 2013 rok) oraz Życie na pełnej petardzie (wydawnictwo WAM, rok 2015). Sam również wydał książkę: Grunt pod nogami (wydawnictwo WAM, 2016 rok). Do lektury każdej z nich gorąco zachęcam.

Share This:

Tess Gerritsen – biografia i twórczość

Tess Gerritsen, urodzona 12 czerwca 1953 roku w San Diego, jest współczesną amerykańską pisarką. Jednak, co ciekawe, zanim świat poznał jej kunszt literacki… skończyła studia medyczne.

Z wykształcenia jest lekarzem internistą, a swoje praktyki miała przyjemność odbyć w Honolulu na Hawajach. Miała szczęście pojechać tam wraz ze swoim mężem, Jacobem Gerritsenem, który również zawodowo jest lekarzem.

Swoją pierwszą powieść wydała w roku 1987 i był to romans z wątkiem kryminalnym. Jej kolejne osiem publikacji obracało się w obrębie tego właśnie gatunku i wtedy jeszcze nie poruszyło zbytnio czytelników. Dopiero w 1996 roku Tess w pełni rozwinęła swoje skrzydła, pisząc swój pierwszy medyczny thriller pod tytułem Harvest (Dawca). Spodobał się czytelnikom na tyle, aby skłonić wytwórnię Paramount do zakupienia praw filmowych do tej książki.

W ten sposób udało jej się odnieść sukces literacki oraz zarobić na nim wystarczająco, by móc całkiem zrezygnować z bycia lekarzem.

Później napisała jeszcze wiele książek. W końcu mogła się temu oddać całym sercem. Spod jej pióra wyszły kolejno między innymi: Grawitacja (1999), Skalpel (2002), Grzesznik (2003), Sobowtór (2004), Autopsja (2005) oraz Klub Mefista (2006). Doskonale łączy ona kunszt pisarki wraz z obszerną wiedzą medyczną.

Miarą jej sukcesu jest również to, iż jej książki zostały przetłumaczone aż na 20 języków oraz regularnie można je znaleźć na listach bestsellerów nie tylko w Stanach Zjednoczonych, ale również w Europie.

Jeżeli chodzi o thrillery medyczne, można je w tym przypadku podzielić na dwie kategorie. Pierwsza do cykl z Jane Rizzol i Maurze Isles, która zawiera aż jedenaście pozycji. Są to najważniejsze publikacje w twórczości Tess Gerritsen. W drugiej kategorii znajdują się wszystkie pozostałe książki z tego gatunku i jest ich sześć, czyli niemal dwa razy mniej.

W Polsce jedną z najlepiej ocenianych książek jej autorstwa jest Chirurg (z cyklu o Jane Rizzol i Maurze Isles), która opowiada o śledztwie w sprawie brutalnego zabójcy mordującego młode, samotne kobiety poprzez wycinanie im macicy bez znieczulenia. Słynie z bardzo realistycznych opisów, które wzbudzają w czytelniku dreszcze, jak na prawdziwy thriller przystało.

Share This:

Show Buttons
Hide Buttons